N.eden Ç.uvalladık

İlk  öğrendiğimde, düşümde 13 yaşım geldi oturdu yanıma. Gözlerini kocaman açmış, ürkek, dünyayı anlamaya çalışırken – o zamanlar umutlu bir çocuk olduğundan – birden gülen gözlerinden yaşlar boşalmaya başladı. Ardından  ’o nasıl başa çıkacak’ çığlığı yükseldi. Ona anlatabilecek, acısını dindirmeyi başarabilecek tek bir kelimem yoktu. Karşısında hissettiğim acizlikle başa çıkmak için yapabileceğim tek şey, uyanıp bu kabusu sonlandırmak oldu. Bütün gece, ya o gelirse diye korktum, kendi 13 yaşım değil de ya o gelirse.. Yüzüne baktığımda, ya o haksızlığa uğramış, o en derine gizlenmiş korkusunu görür de beynimden çıkaramazsam, bir daha unutamazsam, onun hergün iliğine kadar hissettiğini bir an da olsa hissedersem başa çıkamayacağımı bildiğimden, diktim gözlerimi bir yere, hiç kırpmadım.  Gelse ona diyebilecek hiçbir şeyim yoktu, ne insanlığını kaybetmiş 26sına bir şey yapabilirdim, ne o iğrenç yargıya varan diğer kayıp insanlığa, ne bu zamana kadar susmuş olan kendime..

ne de daha 13ünde tüm insanlığa inancını kaybetmiş ona..

foto: girl by Gabriel Roman

N.eden Ç.uvalladık, 5.0 out of 5 based on 6 ratings