You Are Here: Home » hikayeler » geri dönüş

geri dönüş

Öylece bırakıp kaçmak istemişti her şeyi, tüm yaşanmışlıkların ardından. Belki de yaşanmamışlıklardı daha ziyade canını sıkan.. Delicesine istediği ne varsa, her biriyle ısrarla yenik düştüğü bir yarışa girmiş gibiydi. Sonu çok iyi biliyordu ama umudunu kaybetmiyordu başlarda, bir şeylere inanmak ayakta tutardı insanı, biliyordu.

Bir gün, aniden anlamını yitirdi her şey. Gözleri gülmez oldu. Bu, ölmekle eşdeğerdi onun için. Hiçbir şey almadan, geçmişini ardında bıraktığı kapıyı çekti gitti..

Hiç tanımadığı bilmediği bir yerde, en çok kendisiyle karşılaşmamayı dileyerek yürüdü. Her ten yabancı, her koku farklıydı.. Tam özgürleştiğini hissederken, tüm duyguların içi boşaldı, hiçbir şeye dokunamaz oldu. Bir süre havada asılı kaldı her şey, tanımsız, kimliksiz.. Baktığı yüzlerde kendisini göremeyecek olduğunu fark etti, kahkahasında bir sesin yankılanmayacağını ya da göğsündeki o boşluğun bir daha hiç dolmayacağını.. O an tarifsiz bir özlem kapladı içini. Uzanıp göğsüne yaslanışını hissetmek için, gözlerini kapadı. O duyguyu hissetmeyeli uzun zaman olmuştu, hissedemedi. İçi üşüdü.. Sinirlenip adımlarını hızlandırdığında acı bir fren sesiyle irkildi. Şoföre kızacak oldu, kızamadı.. Duyguları alınmışcasına savruldu ortalıkta. Tanıdık her şeyden ölesiye bıkmışken, kaçmak istediği hayatında onu böylesine bağlayan ne vardı anlayamadı.

Yeni bir hayat için çok yaşlanmıştı biliyordu ama vazgeçmedi. Günlerce yeni yüzleri gördükçe gülümsemeyi denedi, konuşabilmeyi.. Hiçbir ses işlemedi içine, hiçbir anı birikmedi. Kendisine de yabancılaştığını fark etmemek için aynaya bakmayı bıraktı, hafızasındaki tek canlı anıyı yok etmemek için..

Bir gün ağlayarak uyandığı rüyasıyla, kavgalarını hatırladı, kızgınlıklarını.. Sonra yerine hiçbir anı koyamadığını fark etti. Herkes öldüresiye yabancı, her yakınlaşma sessiz bir çığlıktı..

Bir sabah, kendisiyle kavga etmediğini fark etti, sessizliğinde boğulacağından korktuğu bir anda karar verdi. Çözülemeyen kavgalarını özledi, bitmeyen mutsuzluğunu, en çok bildiği havayı solumayı.. Yaşanmamışlıkları yaşamak için geç olmadığını fark etti.  Kafasını çevirdiğinde hissedeceği anılar olsun istiyordu etrafında, soluduğu havanın bir tadı olsun.. Yapılacak tek bir şey vardı, geri dönmek..

foto : dönüş by zeynep geçgin

About The Author

Number of Entries : 179

Leave a Comment

Scroll to top