You Are Here: Home » denemeler » geç kalmış yazı

geç kalmış yazı

Uzaktan durup izlediğimde sakinliğine şaşırır, yanına yaklaşıp biraz olsun dinginliğinden nasiplenmek ister başaramazdım..Hep küçük bir kız olarak kalırdım yanında. Öyle olgun bir hali vardı ki hep acemi kaldım, yamacına sığınıp tavsiyeler almak istedim. İçimdeki şımarık çocuk büyümediğini kabullenmediğinden direndi, uzaktan bakıp izledi.. Tüm bu uzaklığa bile içerlemedi, anlayışla yaklaştı ve bir gün elimden öyle bir kavradı ki, bir daha hiç bırakmadı..

Benim yıkılmaz dağım o oldu.. Onun aşırı pozitif dünyasıyla, benim aşırı negatif dünyam ortak noktada uzlaşmaya karar verdiler sonunda, bu kadar negatif olunacak bir şey yoktu hayatta.. Güçlü olmayı öğrenmenin vakti gelmiş de geçmişti bile..

Öfkeli bir kıza dönüştüğümde, ona içten içe kızardım. İçinde herkese yetebilen sevgisini anlamaz, huysuzlanırdım.. Bir gün, gücünün kaynağının, içindeki sevgisi olduğunu fark ettim. Kendini sevmenin güzelliğini.. Ve güçlü olabilmenin ne büyük bir şans olduğunu..

Herkes sınavlardan geçerken o, aldığı düşük notlara bile içerlemedi.. Bir an yüzü düştü, tekrar kafasını kaldırıp gülümsemeyi başardı, şaştım kaldım izlerken.. Anlam veremedim.. Yine küçük kız oluverdim yanında, yamacına sıyrılıp, öğrenmek isteyen.. Sonra bir gün geldi, bitmek bilmeyen bir gece kulağıma bir şeyler fısıldadı, huzursuz etti.. Korktum, dinlemek istemedim, reddettim.. Gerçeğe büründüğünde korkularım, o karşımda dimdik durup beni izledi.. Öyle çok şey anlattı ki, yine küçücük kaldım.. Kendi dünyamda anlamsızca yuvarlanırken, gerçeğe çekti beni.. Gerçek hayata.. Ve her acının ardında sapasağlam durabilmenin münkün oluşuna..

Ve bu yıl güzellikler getirecek herkese ama biliyorum ki en çok ona..

illüstrasyon: ritual by beth spencer

About The Author

Number of Entries : 179

Comments (3)

Leave a Comment

Scroll to top