You Are Here: Home » dokunan yanar » utanıyor insan

utanıyor insan

taksimbebekarabasi

Bir çocuğun gözlerinin içine baktığında çaresiz hissediyor insan kendisini en çok. Ne oldu da o masumluktan böylesine uzaklaştık diye sorup cevap alamadığında boşlukta yankılanan sesinden..

Bomboş sokakları izlerken yağmur altında, içindeki korkuya mı sinirleniyor en çok yoksa çaresizliğe mi!

Canı yanınca lal oluyor insan. Söylenecek her kelime anlamsız kalınca susmak istiyor.. Ama o çocuk karşısına geçip de tüm masumluğuyla bakınca gözlerine, uzatıp elini oyununa dahil etmek istediğinde utanıyor insan. Onun hayal dünyasından çıkıp gerçek dünyaya daldığına, üstünün başının kirlendiğine.. Böylesine leş bir dünyaya bir gün onu da çekeceğine..

Utanıyor insan artık her gün.. Yaşadığına, güldüğüne, normalleşmek istediğine..

Bir umut olsun istiyor hala. Kendisi için her şey geçmiş olsa da o küçücük kalpleri hiç kırılmasın istiyor. İnsanlardan nefret etmesin. Sevdiklerini ne zaman kaybedeceği korkusuyla dolmasın içi..

Hayal bile kuramıyor artık insan. Tüm gerçekliğe ölesiye teslim olmuşken, yaşadığı nefes aldığı yerden ölesiye nefret ederken, o küçük masum göze baktığında sadece utanıyor insan. Onun yaşayacaklarına engel olamayacağı için.. Ne kadar çabalarsa çabalasın elinden hiçbir şey gelmediği için.. Vicdan azabı çekiyor, vicdan azabı çektikçe susmak istiyor insan. Çekip gidesi geliyor..

Gidemiyor..

Gidemedikçe, kendi hapishanesinde tutsak kaldıkça lanet ediyor insan insanı öldürene..

About The Author

Number of Entries : 178

Leave a Comment

Scroll to top