You Are Here: Home » denemeler » pelerinimi istiyorum artık

pelerinimi istiyorum artık

woman-with-red-cape-walking-in-sand-dunes-sandra-cunningham

8 Ekim 2016 tarihinde vagondergi.comda yayımlanmıştır.

Her gün onca çabaya rağmen hâlâ yokuşa koşulan hayatlara bakıp  şöyle sesimiz kısılana kadar haykırsak, haksız mı olacağız yine!

Her gün yeni bir şey daha öğrendiğimizi düşünüp derin bir oh çekecek olduğumuzdan, daha fazlası yükleniyorsa omuzlarımıza “benden bu kadar” deyip çekip gitme özgürlüğünü ne zaman kazanacaktık kendimizden…

Yoksa inatla direnirken, en büyük savaşı açanın aynada pişmiş suratıyla seni beklediğini ve hep işleri daha da zorlaştırdığını kabul ettiğimizde mi kolaylaşacak bazı şeyler!

Ya da…

Belki o pişmiş suratlı kelle, çoktandır baş edemedikleri altında ezilip “benden bu kadar” demeyi öğrendi de tam çekip gidecekken ayağına takılan seni fark ettiği için mi her seferinde karşına dikilip bazı şeyleri hatırlatması…

Peki tamam!

İsyan yok!

Öfke yok!

Derin bir nefes!

Ya boğazımızda düğümse artık o nefesler. Bu hiç düşmeden yükselen ivmenin “yoruldum”deyip köşesine çekilmesi gerekmiyor mu! Tüm enerjimizi sömürmüşken hala çaba beklemesi insafsızlık olmuyor mu!

Bazı şeylerin gerçek dışı kurgulandığını kabul edelim bari bu hayatta. Bizler süper kahraman değilken nasıl durdurmamız bekleniyor başımıza yıkılan evleri! Kolumuzu kaldırıp tutamayacakken o koca yığını, altında kalıp ezileceğimiz çok aşikar değil mi!

Kabul edelim artık…

Çabaladıkça daha fazlasını bekleyen doyumsuz bir canavar varsa karşımızda o zaman şartlar eşit olsun.

Ben pelerinimi istiyorum!

Böylesi adil değil, ben oyundan çekiliyorum…

 

About The Author

Number of Entries : 178

Leave a Comment

Scroll to top