You Are Here: Home » hikayeler » köksüz

köksüz

 

FullSizeRender-4

Kafkaokur’un Eylül-Ekim sayısında yayımlanmıştır.

Her gün rahatlamak için uğradığı yaşlı ağacın yanında buldu yine kendini kadın. Bu kez değişen bir şeyler olduğundan habersizdi. Güç almak için dokunduğu gövdesinden bir kabuk dökülüverdi kucağına.. Anlam vermek istemeden yine konuştu onunla, içini döktü, sarıldı güçlü gövdesine ve her zamanki ritüelini gerçekleştirip köklerine dokunduğunu hissetmek için uzandı boylu boyunca toprağına. Kaç saat yattı orada kendi de bilmeden.. Günün bittiğini ürperten havanın esintisinden anlayıp, doğruldu. Tekrar geleceğine söz verip ayrıldı yanından..

Bir sonraki buluşmaya gidişinde içinde tuhaf bir gerginlik vardı. Rahatlamak için tek uğrak yeri olan şeye dair içindeki bu duyguyu anlamlandıramıyordu bir türlü. Köklü ağacının yanına yaklaştığında kalakaldı bir süre. Üzerine uzanıp kendini bulduğu toprak, ağacın döktüğü kabuklarla kaplıydı. Sarılıp güç bulduğu, içini rahatlatan tek şeyle..

Yıllarca ona güç veren ağaç, karşısında durmuş kabuk değiştiryordu. Bu yabancılaşmaya direndi kadın. Tek tek toprağın üzerinden topladı, alelacele çantasına attı toplayabildiği tüm kabukları. Bu kez uzanamadan toprağa, erkenden ayrıldı yanından. İçindeki korkuyu ağaca anlatamadan..

Günler aylar geçti yanına gidemedi kadın, ağacın tüm kabuklarından arınmış olduğunu görmemek için.. Tek sığınağı kendi kendini yok ediyorken, ona hiçbir şey fark ettirmeden öylece güçsüzleşiyorken tekrar yüzleşmek istemedi kendi çaresizliğiyle..

Uykudan uyandığını fark edemediği günlerden birinde, tırnaklarını geçirdi deli gibi kaşınan tenine. Gözünden akan yaşın sebebini anlayamadı. Açılmaya direnen gözleri, çantasında biriktirdiği kabukların tek tek vücudunu kapladığını fark etti ve bir şey daha.. Teniyle bütünleşirken ona acı veren kabuklardan, alıştığının aksine reçine değil kan akıyordu..

 

About The Author

Number of Entries : 179

Leave a Comment

Scroll to top