İlk  öğrendiğimde, düşümde 13 yaşım geldi oturdu yanıma. Gözlerini kocaman açmış, ürkek, dünyayı anlamaya çalışırken - o zamanlar umutlu bir çocuk olduğundan - birden gülen gözlerinden yaşlar boşalmaya başladı. Ardından  'o nasıl başa çıkacak' çığlığı yükseldi. Ona anlatabilecek, acısını dindirmeyi başarabilecek tek bir kelimem yoktu. Karşısında hissettiğim acizlikle başa çıkmak için yapabileceğim tek şey, ...

Zihnindeki donmuş görüntüler için, üşümüş vücudunun üzerinden kayıp giden yorganını suçlayacakken, kulağından akan kanın yağmura karışmasının ve yerde yatan teyzenin, kabus olamayacak kadar gerçek olduğunu ayrıksadığında, karşısında donmuş bir İstanbul gerçeği olduğunu kabullendi.. Her gördüğü kabusu hatırlamaya çalıştığında yaptığı gibi tek bir yere odaklanıp, tam kalbinin içinde hızlıca kanat çırpan kuşu ...

Gözlerini dikip izlediğin birileri olacak hep ufaklık, yaşadıklarınla gördüklerin arasındaki farkı şimdilik anlayamasan da içine öfke tohumları atacaksın birer birer.. Gün gelecek anlayacaksın sebebini.. Hiçbir şeyin sorumlusu sen değilsin ki.. O gözlerin, küçük çerçevenin ardını görmek için kocamanlaştığında, göreceklerinin içini yakacağını bilmek.. Alsam seni kaçsam ufaklık.. Ama .. Bu ama tüm bunları söy ...

Doğduğum an itibariyle sorun oldum.. Dünyaya bir kız çocuk getirdiği için, annem korktu, babam utandı.. Okul çağım gelince, yaşıtım erkeklerin güle oynaya okula gidişlerini izledim. Çocukları izliyorum diye bir bağırtı koptu 'gir içeri' . Korktum, girdim.. Top oynayıp, sokaklarda koşturduğum arkadaşlarım namahremim oldu.. Büyümek utanılacak bir şeydi, öğrendim.. Bir ödül olarak sunulan vücudum cezam oldu.. ...