You Are Here: Home » Posts tagged "hayat" (Page 8)

çünkü ben kadındım…

Doğduğum an itibariyle sorun oldum.. Dünyaya bir kız çocuk getirdiği için, annem korktu, babam utandı.. Okul çağım gelince, yaşıtım erkeklerin güle oynaya okula gidişlerini izledim. Çocukları izliyorum diye bir bağırtı koptu 'gir içeri' . Korktum, girdim.. Top oynayıp, sokaklarda koşturduğum arkadaşlarım namahremim oldu.. Büyümek utanılacak bir şeydi, öğrendim.. Bir ödül olarak sunulan vücudum cezam oldu.. ...

Read more

içimdeki canavar

Öfkeli insanın sahip olmaması gereken tek şey vicdandır belki de şu hayatta. İkisinin bir arada ne tahripkar sonuçlar ürettiğine defalarca kez tanık oldum. Birinden vazgeçmem gerektiğine karar verdiğimde, ikisine de sıkı sıkıya bağlı olduğumu farketmek, tekrar umutsuz bir savaşçı olduğumu hatırlattı. Kendimle kavgalarımı bir gün diğer parçamdan duyduğumda hissettiklerim ne tam bir kavgaydı ne de tam bir mut ...

Read more

ıslak ve leş gibi sokaklar

Gözlerini , diktiğin tavandan ayırmanı nasıl sağlayabilirimi düşünürken, ne kadar beceriksiz olduğumu bir kez daha farkettim. Gerçekler masamıza serildiğinde, iç rahatlatabilmek boyumu aştı, boğuldum.. Mantığımı susturup, hepsi geçecek diyebilseydim sana, inanıp gülümser miydin tüm sıkıntılarından arınıp? Beyaza baktığında, karanlığından sıyrılıp gözünü kamaştırmasına izin verir miydin? vermezdin biliyorum. ...

Read more

takıntı..

Her gece gözlerini yumduğunda takıntısıyla savaşır, ona yenik düştüğünü hissederek uykuya dalardı. Uyandığında aynada ona bakar, katetmesi gereken yolları katetmeden yorulurdu. En eksikleri onun en tamıydı, bilmezdi ama ona inanırdı. Düşünde onunla karşılaşır, hep kaçardı.. Bir gün hiç beklemediği bir anda onunla tanıştı. İlk anda yıkıcı gibi gelse de, zaman ilerledikçe derinlerinde bir yerde kontrol edilem ...

Read more

yık emri

Sokağa girdiğimde - kabul kulağımdaki müziğin yarattığı atmosferin etkisi yadsınamaz - yıkılan binanın etkisinde kalıp etrafta seyredalan birçok insan gibi, bir süre çakılıkaldım orada. Şartlı refleksim üzüntü kırıntılarını serpiyordu ki olgunlaşmış mantığım aldı eline sazı, ayaklarıma verdiği yürü emrinin ardından konuşmaya başladı. Yıkıma üzülme adeti, insanı anılara iter. Onlara sığınır, tutunur, hapsolu ...

Read more
Scroll to top